Showing posts with label Ego. Show all posts
Showing posts with label Ego. Show all posts

Monday, October 11, 2010

பாடம் 095: விழித்த பின்னும் அதே ஆனந்தம் (பிரம்மசூத்திரம் 3.2.9)

ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் அனுபவித்த அதே ஆனந்தம்தான் விழித்த பின்னும் தொடருகிறது என்றும் அந்த ஆனந்தம் எப்பொழுதும் குறையாத வண்ணம் வாழ்வை அனுபவிக்க நாம் அகங்காரத்தின் செயல்பாட்டையும் ஆசையின் தன்மையையும் அறிந்து கொண்டு பந்தபடுத்தாத ஆசைகளை மட்டும் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் இந்த பாடம் நமக்கு சொல்லித்தருகிறது.

உறங்கும் பொழுது ‘நான்’

விழித்திருக்கும் சமயங்களில் மனதில் தோன்றும் நான், எனது மற்றும் என்னுடையது என்னும் எண்ணங்களின் தொகுப்பு அகங்காரம் எனப்படும். விஞ்ஞான மயகோசம் அதன் பொதுவான இருப்பிடம். நாம் படுக்கைக்கு சென்ற சிறிது நேரத்தில் விஞ்ஞானமயகோசம் அகலும்பொழுது அது மனோன்மய கோசத்திற்கு குடிபோய் அங்கிருந்து கனவுகளை அனுபவிக்கிறது. மனமும் ஓய்வெடுக்க ஆரம்பித்தவுடன் அகங்காரம் இருக்க இடம் இல்லாமல் மறைந்து போகிறது. எனவேதான் நாம் தூங்க ஆரம்பிக்கும் நேரங்களில் யாரேனும் நம் பெயர் சொல்லி கூப்பிடுவது தெரிந்தாலும் ஏன் என்று பதில் குரல் கொடுக்க முடிவதில்லை. அதேபோல் ஆழ்ந்த தூக்கத்திலிருந்து நம்மை யாரேனும் திடீரென்று விழிக்க வைத்துவிட்டால் நாம் என்ன செய்கிறோம் அல்லது என்ன பேசுகிறோம் என்பது நமக்கே தெரியாது. ஏனெனில் அந்த சமயங்களில் நான் எனும் அகங்காரம் முழுதாக உருவாவதில்லை.

என் இன்பத்திற்கு நான்தான் தடை

ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் எப்பொழுதும் இருக்கும் ஆனந்தம் அகங்காரம் உருவானதும் எப்பொழுதோ ஒருமுறைதான் வருகைதருகிறது.

அகங்காரம் இல்லாத ஒரு வயது குழந்தை எப்பொழுதும் ஆனந்தமாய் இருக்கிறது. மேலும் எப்பொழுதெல்லாம் தன்னை மறந்து நாம் இருக்கிறோமோ அப்பொழுதெல்லாம் நாம் இன்பமாயிருக்கிறோம்.

எனவே குறையாத இன்பம் நம்மிடம் எந்நாளும் நிலையாக இருக்க தடையாய் இருப்பது அகங்காரம்தான் என்ற உண்மை தெளிவாகிறது.

அகங்காரத்தை ஒழிப்பது எப்படி?

நெருப்பு நல்லதா கெட்டதா? ஊரை கொளுத்தினால் அது கெட்டது. உணவை சமைக்க உதவினால் அது நல்லது. அதுபோல அகங்காரம் நம் ஆனந்தத்திற்கு தடை என்று அதை முழுதும் அழித்துவிட்டால் அன்றாட வாழ்வின் அத்தியாவசிய செயல்களை கூட நம்மால் செய்ய முடியாது. எனவே அகங்காரத்தின் எந்த செயல் ஆனந்தத்திற்கு தடையாக இருக்கிறது என்பதை ஆய்ந்து அறிந்து அதை மட்டும் மாற்ற வேண்டும்.

‘இது என் அலுவலகம்’. ‘இது நான் வீடு திரும்பும் வழி’. இது போன்று அகங்காரத்தின் அடிப்படையில் அமைந்த எண்ணங்கள் தினசரி வாழ்விற்கு மிக அவசியம். மேலும் இவற்றால் நம் ஆனந்தத்திற்கு எவ்வித தடையும் இல்லை.

‘இது நன்றாக இருக்கிறது’ என்ற எண்ணத்தை ‘இது எனக்கு வேண்டும்’ என்ற ஆசையாக மாற்றுவதும் அகங்காரத்தின் செயல். ஆசைகளை உருவாக்கும் அகங்காரத்தின் இந்த ஒரு செயல்தான் நம் இன்பத்திற்கு தடையாய் இருப்பது. எனவே அழிக்க வேண்டியது அகங்காரத்தை அல்ல. அது ஆசையை உருவாக்கும் விதத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட மாற்றத்தை செய்வதன் மூலம் நாம் நம் இயல்பான ஆனந்தத்தை எப்பொழுதும் அனுபவிக்கலாம். அகங்காரத்தை அழிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

எனவே அடுத்த கட்டமாக ஆசைகளை ஆராயவேண்டும்.

ஆசைகள் உருவாக காரணம் என்ன?

ஆனந்தம் நம்முடைய இயல்பான சொரூபம் என்பதை அறியாமல் உலகத்தில் உள்ள பொருள்கள்தான் நமக்கு இன்பத்தை தருகின்றன என்று நாம் நினைத்துக் கொண்டிருப்பதால்தான் ஆசைகள் ஏற்படுகின்றன.

நம்முடைய தற்போதைய நிறைவேறாத ஆசை ஒன்றை எடுத்து ஆராய்ந்தால் உலகம் எவ்வித இன்பத்தையும் தருவதில்லை என்பதை புரிந்து கொள்ளலாம்.

வெள்ளிக்கிழமை வெளியிடப்படும் ஒரு பெரிய நடிகரின் திரைப்படத்தை முதல் காட்சியில் நாம் பார்க்கவிரும்புவதாக வைத்துக்கொள்வோம். திரைப்படத்தை முதல் காட்சியில் பார்ப்பது இன்பம் அளிக்கும் அனுபவம் என்று நாம் நினைத்துக்கொண்டிருப்பதுதான் இந்த ஆசைக்கு காரணம்.  எவ்வளவோ முயன்றும் டிக்கெட் கிடைக்காமல் ஏமாற்றத்துடனும் சோர்வுடனும் இருக்கும்பொழுது நம் நெருங்கிய நண்பர் ஒருவர் ‘என்னிடம் ஒரு டிக்கெட் அதிகமாக இருக்கிறது, நீ என்னுடன் வருகிறாயா’ என்று கேட்டால் நமக்கு ஏற்படும் இன்பத்திற்கு அளவே இல்லை. திரைப்படத்தை இன்னும் பார்க்கவில்லை. அதற்குள் எப்படி நமக்கு இன்பம் ஏற்பட்டது என்று ஆராய்ந்தோமானால்  ‘டிக்கெட் கிடைக்கவில்லை, கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும், ப்ளாக்கில் டிக்கெட் வாங்குவது எப்படி’ என்பது போன்ற எண்ணங்கள் நமது மனதை ஆக்ரமித்திருந்ததால் மனம் நம் இயற்கையான ஆனந்தத்தை பிரதிபலிக்காமல் நம்மை சோகத்தினுள் ஆழ்த்தியிருந்தது என்றும் ‘டிக்கெட் தருகிறேன்’ என்று நண்பர் சொன்னதும் கவலை தந்துகொண்டிருந்த அனைத்து எண்ணங்களும் ஒரு நொடியில் நம் மனதிலிருந்து மறைந்து விட இயல்பான ஆனந்தத்தை அனுபவிக்க துவங்கிவிட்டோம் என்றும் நமக்கு தெரியவரும்.

இந்த உண்மையை புரிந்து கொள்ளாமல் திரைப்படத்தை பார்ப்பதுதான் நமக்கு இன்பத்தை தரும் என்று நாம் தவறாக நினைத்துகொண்டிருந்தோம். எனவே ஆசைகள் உருவாவதற்கு காரணம் அறியாமை மட்டுமே.

சரியான மாற்றம்

உலகம் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. இதில் நிலையானவை என்று எதுவுமில்லை. இந்த நிலையில்லாத உலகை நிலையானது என்று ஒருநாளும் நம் புலன்கள் நம்மிடம் சொல்வதில்லை. ‘இது ஒரு மலர்’ என்று பொருளின் தற்போதைய நிலையை மட்டும்தான் கண் நமக்கு தெரிவிக்கும். சற்று முன் வரை அது ஒரு மொட்டாக இருந்தது என்பதையோ இன்னும் சில நொடிகளில் அது கசக்கப்பட்டு குப்பையாக மாறிவிடும் என்பதையோ புரிந்து கொள்ளவேண்டிய வேலை நமது புத்தியை சேர்ந்தது.

இந்த இடத்தில்தான் பெரும்பான்மையான மக்கள் தவறு செய்து தங்கள் வாழ்க்கையை தாங்களே நரகமாக்கிகொண்டிருக்கிறார்கள். ஒன்று, மாறுவதை புரிந்து கொள்வதில்லை. அல்லது, மாறுவது தங்களின் விருப்பபடிதான் மாறவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். இந்த எதிர்பார்ப்பு எப்பொழுதும் நிறைவேறுவதில்லை. ஒவ்வொரு நாள் முடிவடையும் பொழுதும் நம் வயது ஒரு நாள் அதிகரிக்கிறது என்று தெரிந்தாலும் என்றும் இளமையுடன் இருக்கும் ஆசை நம்மை விட்டுபோவதில்லை. இது இவ்வாறு இல்லாமல் வேறு மாதிரியாக இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பு பந்தபடுத்தும் ஆசையாக மாறி நம்மை நம் இயல்பான ஆனந்தத்தை அனுபவிக்க தடையாய் உள்ளது.

எது நடந்ததோ, அது நன்றாகவே நடந்தது. எது நடக்கிறதோ, அது நன்றாகவே நடக்கிறது. எது நடக்க இருக்கிறதோ, அதுவும் நன்றாகவே நடக்கும். எதுவும் வேறுமாதிரி இருக்க வேண்டிய அவசியமேயில்லை. நமக்கு பிடித்தபடி மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதற்காக நாம் முயற்சி எடுக்கலாமே தவிர முடிவு செய்யும் அதிகாரம் கடவுளிடம் மட்டும்தான் இருக்கிறது என்பதை புரிந்து கொண்டால் துன்பபடாமல் என்றும் இன்பமாக இருக்கலாம்.


முடிவுரை :

ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இந்த உலகத்துடன் எவ்வகையிலும் உறவு கொள்ளாமலேயே நாம் இன்பமாக இருக்க முடிவதால் விழித்தெழுந்த பின்னும் உலகத்துடன் பல விவகாரங்களில் ஈடுபடும் காலங்களில் கூட நம்மால் அதே இன்பத்தை தொடர்ந்து வாழ முடியவேண்டும். ஆனால் வாழ்வு இன்பமும் துன்பமும் கலந்தது என்று நம் அனுபவம் சொல்கிறது. இதற்கு காரணம் நம்மை பந்தபடுத்தும் ஆசைகள்தான்.

பின்வரும் செயல்களை செய்வதன் மூலம் நாம் என்றும் குறைவில்லாத இன்பத்துடன் வாழலாம்.

1. ஆனந்தம் நமது இயல்பான நிலை, வந்து போகும் உணர்ச்சி அல்ல என்று தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

2. மனிதர்கள், மற்ற உயிரினங்கள், பொருள்கள், நிகழ்வுகள் ஆகிய எவற்றிற்கும் நமக்கு இன்பம் தரும் சக்தியில்லை என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

3. மேற்கூறப்பட்ட இரு தகவல்களை நமது அறிவாக மாற்றிக்கொள்ள வேதாந்தத்தை முறையாக படித்த ஆசிரியர் ஒருவரிடம் சரணடைந்து உபநிஷதங்களையும் கீதையையும் முறையாக படிக்கவேண்டும்.

4. நிறைய பணம் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்று ஆசை படுவதில் தவறில்லை. ஆனால் பணத்துக்கும் இன்பத்திற்கும் எவ்வித சம்பந்தமும் இல்லை என்பதை அறிந்து கொண்ட பின் பணம் சம்பாதிக்க தேவையான செயல்களில் ஈடுபடவேண்டும்.

5. உலகம் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டேயிருக்கும். வாழ்வின் நிகழ்வுகளை நம் விருப்பபடி மாற்ற நம்மாலான அனைத்து முயற்சிகளையும் தர்மமான முறையில் செய்வதில் தவறில்லை.       

6. முயற்சி செய்வது மட்டும்தான் நம் கையில் இருக்கிறதே தவிர பலன் கொடுப்பது இறைவனின் வேலை என்பதை உணர்ந்து நாம் செய்யும் அனைத்து செயல்களையும் கடவுளுக்கு அர்ப்பணித்து பலன் கிடைக்கும்பொழுது அதை கடவுளின் பிரசாதமாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

7. ஒரு செயலை செய்யும் பொழுது முழுமனதின் ஈடுபாட்டுடன் தன்னை மறந்து ஆனந்தமாக வேலை செய்ய வேண்டும். நான் விரும்பிய வகையில் பலன் கிடைத்த பின்தான் மகிழ்ச்சி, அதுவரை உழைக்க வேண்டிய கட்டாயம் இருப்பதால் கஷ்டப்பட்டு உழைக்கிறேன் என்பது தவறு. இன்பமாக வேலை செய்ய முடிந்தால் செய்யவேண்டும். இல்லையென்றால் அந்த வேலையை செய்வதால் எவ்வித பலனும் இருக்காது.

8. ஆசை நம் செயல்களுக்கு ஆதாரம். ஆசையில்லாமல் எவ்வித வேலையையும் நாம்மால் செய்ய முடியாது. ஆனால் ஆசைக்கும் இன்பத்திற்கும் எவ்வித சம்பந்தமும் இல்லை என்பதை அறிந்து கொள்வது அவசியம். பொருளாதார அடிப்படையில் முன்னேற்றம், குடும்ப வாழ்வில் செழிப்பு, உறுதியான உறவுமுறைகள் ஆகியவை வேண்டும் என்ற ஆசையுடன் நாம் செயலில் ஈடுபடலாம். இது போன்ற ஆசைகள் நிறைவேறுவதால் சுகமான வாழ்வும் நல்ல நண்பர்களும் கிடைக்குமே தவிர ஆனந்தம் கிடைக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பு தவறு.    

9. ஆசை நிறைவேறினால்தான் மகிழ்ச்சி என்ற அறியாமைதான் ஆசை துன்பத்திற்கு காரணம் என்ற தவறான செய்திக்கு அடிப்படை காரணம். ஆசை நிறைவேறினாலும் நிறைவேறாவிட்டாலும் என்னுடைய இயல்பான ஆனந்தம் எந்த விதத்திலும் பாதிக்கப்படுவதில்லை என்ற அறிவு ஏற்பட்டுவிட்டால் நம் அனைத்து ஆசைகளும் பந்தபடுத்தாத ஆசைகளாக மாறும். இது போன்ற ஆசைகளால் நமக்கு எவ்வித பாதிப்பும் இல்லை. மாறாக இவை நமக்கும் நம்மை சுற்றியிருப்போருக்கும் மிகுந்த நன்மை பயக்கும்.

பயிற்சிக்காக :

1. அகங்காரத்தின் இருப்பிடம் எவை?

2. அகங்காரத்திற்கும் ஆசைக்கும் என்ன உறவு?

3. ஆசை எப்படி ஆனந்தத்திற்கு தடையாய் உள்ளது?

4. உலகப்பொருள்களில் இன்பம் இல்லை என்பதை உதாரணம் கொடுத்து விளக்கவும்?

5. ஆசைகள் உருவாவதற்கு காரணம் என்ன?

6. எப்பொழுதும் ஆனந்தமாயிருக்க நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

சுயசிந்தனைக்காக :

1. நல்லவிதமான எதிர்பார்த்தல் (positive thinking) நல்ல விளைவுகளை ஏற்படுத்தாதா ?

2. ஆனந்தம் உலகில் இல்லை என்றால் இந்த படைப்பின் அவசியமென்ன?

3. எல்லோரும் எப்பொழுதும் ஆனந்தமாக இருந்தால் இவ்வுலகில் சண்டை, சச்சரவு, பொறாமை, போட்டி ஆகிய எதுவும் இருக்காதா?

Saturday, July 10, 2010

பாடம் 074: ஆத்மாவும் அகம்பாவமும் (பிரம்ம சூத்திரம் 2.3.33-39)

ஆத்மாவின் தன்மைகளை விவரித்தபின் ஆத்மா ஒன்றுதான் என்றால் ஒவ்வொரு மனிதருக்குள்ளும் தனித்தனியாக இருந்து செயல்படவைப்பது யார் என்ற கேள்விக்கு பதிலை வேதம் இந்த பாடத்தில் தருகிறது.

அகந்தை, அகங்காரம், அகம்பாவம் ஆகிய மூன்று சொல்களின் பொருள்கள் ஒன்றுகொன்று முற்றிலும் வேறுபட்டாலும் வழக்கில் பெரும்பாலோர் அந்த வேற்றுமைகளை அறியாமல் அகந்தை என்ற பொருளிலேயே மூன்று சொல்களையும் உபயோகித்து வருகிறார்கள்.

அகந்தை

அகந்தை என்றால் இறுமாப்பு, செருக்கு, கர்வம் மற்றும் தான்தான் சிறந்தவன் என்ற உயர்வு மனப்பாமை. அகந்தை ஒரு தவிர்க்கப்பட வேண்டிய குணம்.

உயர்வு தாழ்வு என்பது கடவுளின் திருவிளையாடல் என்று அறிந்தவர்களும் தான் மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபட்டவனல்ல என்று முறையாக ஆத்மாவின் தன்மைகளை கற்றுத் தேர்ந்தவர்களுக்கும் அகந்தை என்பது இருக்கவே இருக்காது. தன்னுடைய நிலைக்கு தான் மட்டும்தான் காரணம் என்று நினைப்பவர்களில் பலருக்கு அகந்தை இருக்கலாம். என்றும் இன்பமாயிருக்க வேண்டும் என்ற குறிக்கோளை அடைய இந்த குணம் ஒரு பெரிய தடைக்கல்.

அகங்காரம்

அகங்காரம் என்பது 'நான்' மற்றும் 'எனது' என்ற எண்ணங்களை குறிக்கும்.
மனதில் தோன்றும் எண்ணங்களை 'எனது எண்ணங்கள்' என்றும் உடலின் செயல்பாடுகளில் சிலவற்றை 'எனது செயல்கள்' என்றும் சொந்தம் கொண்டாடுவது அகங்காரம்.

அகந்தை மற்றும் அகங்காரம் ஆகிய இரண்டும் மனித குலத்துக்கு மட்டும் சொந்தமானவை. வேறு எந்த உயிரினங்களுக்கும் அகந்தையும் அகங்காரமும் எப்பொழுதும் இருப்பது கிடையாது.

அகம்பாவம்

நான் என்ற சொல்லின் உண்மையான பொருள் ஆத்மா. ஆத்மா உணர்வுமயமானது. இந்த உணர்வின் நிழல் அல்லது பிரதிபிம்பம் அகம்பாவம் ஆகும். உணர்வுமயமான ஆத்மா அனந்தமானது என்பதால் இருப்பது இரண்டற்ற ஒரே ஆத்மா. சூரியனின் பிரதிபிம்பம் பல நீர்நிலைகளில் தனித்தனியாக தெரிவது போல் ஒவ்வொரு உயிரினத்தின் மனதில் தெரியும் ஆத்மாவின் பிரதிபிம்பமே அகம்பாவம்.

ஜீவன் அல்லது ஜீவாத்மா என்ற சொல் அகம்பாவத்தையே குறிக்கும். எண்ணிலடங்கா ஜீவாத்மாக்கள் ஆத்மாவின் பிரதிபிம்பங்கள்.

ஜடப்பொருள்களிலிருந்து உயிரினங்களை பிரித்து காண்பிப்பது அகம்பாவம். ஆத்மாவின் உணர்வை பிரதிபலிக்கும் தன்மை மனதிற்கு இருப்பதாலேயே ஜடமான பருவுடல் உணர்வுடன் இருப்பதாக காட்சியளிக்கிறது.

அகம்பாவமும் அகங்காரமும்

அகம்பாவம் என்பது உணர்வின் நிழல். அகங்காரம் என்பது அகம்பாவத்துடன், உடல் மற்றும் மனம் சேர்ந்த கலவையை குறிக்கும்.

'நான் யார்?' என்ற கேள்விக்கு பதிலை அறிந்து கொள்ள பொதுவாக யாரும் ஆசிரியரின் உதவியை நாடுவதில்லை. முறையான கல்வியில்லாத காரணத்தால் அனைவரும் அறியாமையில் மூழ்கி உடல், மனம், நிழல் உணர்வான அகம்பாவம் ஆகிய மூன்றில் ஏதாவது ஒன்றையோ அல்லது ஏதாவது ஒரு கலவையையோ நான் என்ற சொல்லுக்கு பொருளாக எண்ணிக்கொண்டுள்ளனர். எனவே ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு சமயத்திலும் நான் என்ற சொல்லின் பொருள் மாறிக்கொண்டே இருக்கும். இப்படிப்பட்ட தெளிவற்ற கலவையே அகங்காரம் ஆகும்.

ஒருவருக்கு தினசரி வாழ்வில் செயல்பட அகம்பாவம் மட்டுமே போதும். அகங்காரம் அவசியமில்லை. இந்த உண்மையை தெரிந்து கொண்டவர்கள் முக்தியடைந்தவர்களாவார்கள். இந்த உண்மை தெரியும்வரை செயல்களை செய்வது நான், அதிலிருந்து பெறும் பலன்களை அனுபவிப்பவனும் நானே என்ற தோரணையில் மற்ற அனைவரும் செயல்பட்டு கொண்டிருப்பார்கள்.

அகங்காரம் என்பது மனதில் தோன்றும் ஒரு எண்ண ஓட்டம் என்று அறிந்தால் எனக்கென்ன மனக்கவலை என்று சுதந்திரமாக எப்பொழுதும் வாழ்வை சுவைக்கலாம். நான் செயல் செய்பவன் என்றோ அதன் பலனை அனுபவிப்பவன் என்றோ வாழ்க்கையின் நிகழ்வுகளை தலைமேல் சுமந்து வருத்தப்படவேண்டிய அவசியமில்லை.

தோற்றமும் மறைவும்

அகந்தை என்பது ஏதோ ஒரு காரணத்தால் ஏற்படுகிறது. உதாரணமாக பணபலமோ, இளமை அழகோ, வகிக்கும் பதவியோ அகந்தைக்கு காரணமாயிருக்கலாம். இந்த காரணங்கள் மறையும்பொழுது அகந்தையும் மறையும். கல்வியால் பொதுவாக அகந்தை ஏற்படக்கூடாது. ஆனால் அப்படி ஏற்பட்டுவிட்டால் அது சுலபத்தில் மறையாது. ஏனெனில் கல்வி மற்ற செல்வங்களைப்போல அழியகூடியதல்ல.

அகங்காரம் என்பது மனிதர்களுக்கு மட்டுமே உரிய எண்ண ஓட்டம். மனிதர்களைத்தவிர மற்ற உயிரினங்களுக்கு தன்னுணர்வு கிடையாது. அவை தான் உலகத்திலிருந்து தனிபட்டு இருப்பதாக நினைப்பதில்லை. குழந்தைகளுக்கு கூட ஓரிரு வயது வரை அகங்காரம் தோன்றுவதில்லை. அதனாலேயே நிலைக் கண்ணாடியை காட்டி அவர்களுக்கு குழப்பம் ஏற்படுத்தக் கூடாடதென்று முதியவர்கள் கூறுவார்கள். இரண்டுவயது குழந்தை தனக்கு வேண்டும் என்பதை 'எனக்கு வேண்டும்' என்று கூறாமல் 'தம்பிக்கு வேண்டும்' என்று சொல்லியே கேட்பான். ஏனெனில் நான், எனது என்ற எண்ணங்கள் பொதுவாக இரண்டு வயதிற்குபின்தான் தோன்றும். அறியாமையில் தோன்றிய அகங்காரம் அறிவு ஏற்பட்டால் மட்டுமே நீங்கும். வேதாந்தத்தை முறையாக பயின்று தேறியவர்களிடம் மட்டும் அகங்காரம் மறையும்.

அகம்பாவம் என்பதற்கு தோற்றம் மறைவு என்பது நமது பார்வையை பொறுத்தது. பருவுடலில் தென்படும் உணர்வு கர்பத்தில் தோன்றி மரணத்தில் மறையும். உயிரினங்களை ஜடப்பொருளிலிருந்து வேறுபடுத்திக்காண்பிப்பதே அகம்பாவத்தின் இருப்புதான். நுண்ணிய உடல் பருவுடலிலிருந்து விலகும்பொழுது அதனுடன் அகம்பாவமும் சேர்ந்து மறைந்து விடுவதால் மரணம் ஏற்படுகிறது. அதுவரை உணர்வின் நிழல் சாயலாடிக்கொண்டிருந்த உடல் சவமாக மாறிவிடுகிறது.

ஆனால் நுண்ணியவுடல் மரணத்தில் மறைவதில்லை. எனவே அகம்பாவம் நுண்ணிய உடலுடன் பயணித்து மறுபிறவி எடுத்து தன் பயணத்தை தொடர்கிறது.

பிரளயத்தின் பொழுது நுண்ணிய உடல்களும் மறைவதால் அடுத்த பிரபஞ்சம் தோற்றுவிக்கப்பட்டு காரண உடல்களிலிருந்து நுண்ணிய உடல்கள் தோன்றும் வரை அகம்பாவம் ஒடுக்கப்பட்ட நிலையில் இருக்கும்.

முடிவுரை :

இருப்பது உணர்வுமயமான ஒரே ஆத்மா. இந்த உணர்வின் நிழல் அல்லது பிரதிபிம்பம் ஒவ்வொரு உயிரினத்தின் மனதில் பிரதிபலித்து அவற்றை உணர்வுடன் செயல்படுத்த காரணமாய் அமைகிறது. ஆத்மா அளவற்று எங்கும் வியாபித்திருப்பது. எண்ணற்ற உயிரினங்கள் ஒவ்வொன்றுக்குள்ளும் இருப்பது அகம்பாவம்.

அகம்பாவம் என்பதன் பொருள் 'நிழல் உணர்வு' என்பதாகும். நாம் செய்யும் அனைத்து செயல்களை செய்யும் கர்த்தா இந்த அகம்பாவமே. அதேபோல் நமது செயல்களின் விளைவை அனுபவிப்பதும் நம் அகம்பாவமே. ஜடப்பொருள்களுக்கு எந்த ஒரு காரியத்தை செய்யவோ அதன் விளைவாக தோன்றும் பலன்களை அனுபவிப்பதோ முடியாத காரியம். உணர்வுமயமானா ஆத்மாவோ எதனுடனும் தொடர்பில்லாமல் எல்லா இடத்திலும் வியாபித்து மூன்றுகாலங்களிலும் மாற்றமடையாமல் நித்யமாக இருப்பது. எனவே செயலும் அதன் பலனை அனுபவித்தலும் அகம்பாவத்தை சேர்ந்த நிகழ்வுகள்.

முக்தியடைய வேண்டும் என்று முழுமையை தேடி தன் பொறுப்பில் இருக்கும் உடல், மனம், புத்தி அனைத்தையும் ஆட்டுவிப்பது அகம்பாவம். இடம், பொருள், காலம் ஆகிய மூன்று கட்டுப்பாடுகள் இல்லாமல் முழுமையானதாக என்றும் இருப்பது ஆத்மாதான் அகம்பாவத்தின் உண்மை உருவம் என்பது நமது புத்திக்கு புலப்படதாதால் இருக்கும் இடத்தைவிட்டு இல்லாத இடம் தேடி எங்கெங்கோ அலைந்துகொண்டிருக்கும் ஞானத்தங்கமாக நாம் இருக்கிறோம். நம் செயல்களின் பலனாக சேரும் புண்ணியத்தின் விளைவாக நல்ல ஆசிரியரை அடைந்து தான் உண்மையில் ஆத்மா என்ற அறிவு ஏற்பட்டவுடன் நமக்கு முக்தி கிடைக்கும்.

பயிற்சிக்காக :

1. அகந்தை, அகங்காரம் மற்றும் அகம்பாவம் ஆகிய சொற்களின் பொருள்களை ஆய்க.

2. முக்தியடைந்தவுடன் அகம்பாவம் அவசியமா?


சுயசிந்தனைக்காக :

1. முக்தியடைய அகந்தை ஏன் ஒரு தடைக்கல்லாக கூறபட்டுள்ளது?

2. அகங்காரத்தின் அவசியம் என்ன?

3. முக்தியடைந்தவர்கள் மரணமடைந்தவுடன் அகம்பாவம் மறைந்துவிடுமா?

Monday, March 22, 2010

பாடம் 037: கேட்பதும் பார்ப்பதும் யார்? (பிரம்ம சூத்திரம் 1.4.19-22)

பிருஹதாரண்யக உபநிஷத் மந்திரம் ஒன்று 'பரமனை மட்டுமே பார்க்க வேண்டும், கேட்க வேண்டும், நினைக்க வேண்டும், தியானிக்க வேண்டும்' என்கிறது. அப்படி பார்த்து, கேட்டு, நினைத்து, தியானித்து உணர்ந்து விட்டால் நாம் பரமனாகவே ஆகிவிடுவோம். பரமனை பார்க்கவும் கேட்கவும் வேண்டுமென்றால் பார்ப்பதும் கேட்பதும் யார் என்ற கேள்விக்கு இந்த பாடம் மூலம் வேதம் விளக்கமளிக்கிறது. பார்ப்பதும் பார்க்கப்படும் பொருளும் எப்படி ஒன்றாக இருக்க முடியும் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்வது மிக அவசியம்.

உயிர் என்றால் என்ன?

இந்த பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்தையும் உயிருள்ளவை உயிரற்றவை என்று இரண்டாக பிரிக்கலாம். உயிருள்ள மனிதர் இறந்து விட்டால் எஞ்சியிருப்பது உயிரற்ற உடல். எனவே மூளை முதல் கை கால்கள் உள்ளிட்ட நம் உடல் 'உயிரற்றவை' என்ற பிரிவை சேர்ந்தது. நம்மால் கண்டு கேட்டு முகர்ந்து தொட்டு சுவைத்து உணரும் அனைத்தும் உயிரற்றவையே. உயிர் அறிவியல் ஆய்வுக்கு அப்பாற்பட்டதென்பதால் வேதத்தின் மூலமாகத்தான் நாம் உயிர் என்றால் என்ன என்று அறிய முடியும்.

பத்தொன்பது உறுப்புக்கள் (மனம், புத்தி, சித்தம், அகங்காரம், ஐந்து புலன்கள், ஐந்து கரணங்கள், ஐந்து பிராணன்கள்) கொண்ட நமது நுண்ணிய உடல்தான் உயிர். நம் பருவுடலிலிருந்து நுண்ணிய உடல் வெளியேறுவதையே நாம் 'உயிர் பிரிந்துவிட்டது' என்றும் 'மரணம் அடைந்து விட்டார்' என்றும் வழக்கத்தில் கூறுகிறோம். 'இயற்கை எய்தினார்', 'இறைவனடி சேர்ந்தார்', 'சமாதியானார்' போன்ற வார்த்தைகள் மறுபடியும் பிறக்காமல் பரமனுடன் ஒன்றான ஞானிகளின் மரணத்திற்கு மட்டுமே பொருந்தும்.

உயிருள்ளவைக்கும் உயிரற்றவைக்கும் உள்ள வேறுபாடு

நுண்ணிய உடல் உள்ளிருந்தால் உயிரற்ற உடல்கள் உயிருள்ளவைகளாகின்றன. உணவிலிருந்து உருவாகும் பருவுடலினுள் நுண்ணிய உடல் சேர்வதையே நாம் கருத்தரித்தல் என்கிறோம். நமது நுண்ணிய உடலின் ஒரு பாகமான மனது பரமனின் அறிவை பிரதிபலிக்கும் சக்திவாய்ந்தது. பரமனின் இந்த பிரதிபிம்பம்தான் நுண்ணிய உடலின் உணர்வுக்கு ஆதாரம். எனவே உயிருள்ளவைக்கும் உயிரற்றவைக்கும் உள்ள ஒரே வேறுபாடு உணர்வுமயமான பரமனின் பிரதிபிம்பமான அகம்பாவம். அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் அகம்பாவம் என்பது இருந்தாலும் நான் என்ற தன்னுணர்வான அகங்காராம் மனிதர்களுக்கு மட்டும்தான் இருக்கிறது. மற்ற உயிரினங்களுக்கு தான் ஒரு தனிபிரதி என்ற எண்ணமே இல்லாததால் அவற்றிக்கு அகங்காரம் இல்லை.

கேட்பதும் பார்ப்பதும் யார்?

நம் உடலில் இருக்கும் கண் ஒரு மைக்ராஸ்கோப் (Microscope) அல்லது டெலஸ்கோப் (Telescope) போன்ற ஒரு உபகரணம். இந்த உபகரணத்தை உபயோகித்து பார்க்கும் செயலை செய்வது நுண்ணிய உடலின் ஒரு பாகமான அகக்கண். இந்த அகக்கண் மனதின் கட்டுப்பாட்டில் செயல் படும். மனதின் துணையின்றி அகக்கண்ணால் மட்டும் எதையும் பார்க்க முடியாது. மனது செயல் பட அகம்பாவத்தின் துணை அவசியம். ஆக பார்ப்பதும் கேட்பதும் யார் என்ற கேள்விக்கு பதில் 'அகம்பாவம்' என்பது தான்.

அகம்பாவம் என்பது பரமனின் பிரதிபலிப்பு. எனவே உண்மையில் பார்ப்பதும் கேட்பதும் பரமன்தான். 'அரசர் மறைந்து விட்டார். அரசர் வாழ்க வாழ்க' (The King is dead. Long live the King!) என்ற சொற்றொடர் கேட்பதும் பார்ப்பதும் பரமனா அகம்பாவமா என்ற குழப்பத்திற்கு விடை தரும். மன்னராட்சி நடைபெறும் ஒரு நாட்டில் அரசாங்கத்தை நடத்தும் மந்திரிகள் உள்ளிட்ட அனைவரும் தங்களது செயலை மன்னரின் ஆணைப்படியே செய்வார்கள். மன்னர் ஒரு வேலையும் செய்யாமல் சும்மா இருந்தாலும் நாட்டு நடப்புகள் அனைத்தும் அவர் பெயரில் நடத்தப்படும். அதே போல பரமன் எந்த செயலை செய்யாமல் இருந்தாலும் பரமனின் பிரதிபிம்பமான அகம்பாவத்தின் அனைத்து செயல்களுக்கும் அவனே ஆதாரமாவான்.

முடிவுரை :

நமது ஐந்து புலன்களால் அனுபவிக்கும் இந்த உலகத்தை இல்லை என்று சொல்ல முடியாது. வேதம் நமது ஆறாவது புலன். வேதம் பரமனைத்தவிர வேறொன்றுமில்லை என்று கூறுவதால் உலகம் உண்மையில் இருக்கிறது என்றும் சொல்ல முடியாது. ஒரு இந்திரஜால காட்சியில் (Magic show) நாம் பார்ப்பவை நமது கற்பனையல்ல. மந்திரவாதி இல்லாததை இருப்பதாக காண்பிப்பது மாயை. இதே போல் இல்லாத உலகத்தை இருப்பதாக நமது புலன்களுக்கு அனுபவத்தை ஏற்படுத்துவது பரமனின் மாயை. ஒரு வித்தியாசம் என்னவெனில் இருப்பது பரமன் மட்டுமே.

லட்டு என்று ஒரு பொருள் இருக்கிறது என்று நமக்கு எப்படி தெரியும். அதன் உருவத்தையும் நிறத்தையும் பார்க்கிறோம். அதை தொட்டு உணர்கிறோம். சுவைக்கிறோம். இது போல நம் ஐந்து புலன்களுக்கும் அந்த பொருளின் அனுபவம் ஏற்படுவதால் லட்டு இருக்கிறது என்று நாம் சொல்கிறோம். நம் மனம், உடல் மற்றும் ஐந்து புலன்களும் லட்டை போன்ற வெறும் ஜடப்பொருள்கள்தான். லட்டு நம் நாக்கில் படும்பொழுது லட்டுக்கு எந்த உணர்ச்சியும் ஏற்படாது. அதே போல நாக்குக்கும் சுவைக்கும் சக்தி கிடையாது. நாக்கு, நுண்ணிய உடலை சேர்ந்த அகநாக்கு, மனம் ஆகியவற்றின் மூலம் சுவைப்பது நம் அகம்பாவம்தான்.

அகம்பாவமோ பரமனின் பிரதிபிம்பம். இருப்பது பரமன் மட்டுமே. லட்டு, நாக்கு, நம் நுண்ணிய உடல் இவையனைத்தும் பரமனின் மாயையின் வெளிப்பாடு. நம் மனதில் உள்ள அறியாமை காரணமாக நமது அகம்பாவத்திற்கு உயிரற்ற உடலையும் மனதையும் பொருளாக கருதி 'கேட்பதும் பார்ப்பதும் நான்' என்ற அறிவுடன் இருக்கிறோம். உண்மையில் இருப்பது பரமன் மட்டுமே என்றும் மற்றவை பரமனின் மாயாசக்தியால் இருப்பதாக காண்பிக்கப்படும் பொருள்கள் என்றும் தெரிந்து கொண்டால் பார்ப்பதும் பார்க்கப்படும் பொருளும் ஒன்றே என்பது நமக்கு புரிந்து விடும்.

பயிற்சிக்காக :

1. பரமனாகவே மாறுவதற்கு உபநிஷத் கூறும் வழி என்ன?

2. உயிர் என்றால் என்ன?

3. மரணமடைவதற்கும் இயற்கை எய்துவதற்கும் உள்ள வேறுபாடு என்ன?

4. உயிருள்ளவைக்கும் உயிரற்றவைக்கும் உள்ள வேறுபாடு என்ன?

5. கேட்பதும் பார்ப்பதும் யார்?

6. பார்க்கும் பொருளும் பார்க்கப்படும் பொருளும் எப்படி ஒன்றாக இருக்க முடியும்?

சுயசிந்தனைக்காக :

1. இவ்வுலகில் போர், வறுமை போன்ற துன்பங்கள் இருப்பதன் காரணம் என்ன?

Wednesday, March 10, 2010

பாடம் 029: ஒளி பரமன் (பிரம்ம சூத்திரம் 1.3.40)

இந்த பிரபஞ்சத்தில் நடைபெறும் மாற்றங்களில் மனிதனின் பங்கு என்று எதுவுமில்லை என்று கூறிய வேதம், மனிதனால் எதையும் செய்ய முடியாது என்று இந்த பாடத்தின் மூலம் விளக்குகிறது. 


ஒளி என்பது பரமனின் மாயா சக்தியை குறிக்கும். இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதும் ஒளி தான். இதில் மனிதனும் அடக்கம். திரைப்படத்தில் காண்பிக்கப்படும் கதாபாத்திரங்களுக்கு ஒரு தனித்தன்மை உண்மையில் கிடையாது. திரையில் வெவ்வேறு வண்ணக் கலவைகள் காட்டப்படுகின்றன. அவற்றை தனிப்படுத்தி உருவமும் பெயரும் கொடுப்பது நமது கற்பனைத்திறன். எதுவும் செய்ய இயலாத ஒளிக்கற்றைகளை கதாபாத்திரங்களாக பாவித்து அவை வெவ்வேறு செயல்கள் செய்வதாக நாம் எண்ணுவது போல் நாமும் இவ்வுலகில் செயல்கள் செய்வது போல் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். உண்மையில் நம்மால் நம் விருப்பபடி ஒரு விரலை கூட ஆட்ட முடியாது.

எண்ணங்களும் செயல்களும்.

நம் மனதில் என்ன எண்ணங்கள் எப்பொழுது தோன்றுமென்பதும் அவற்றில் எந்த எண்ணங்கள் செயலாக மாற்றப்படும் என்பதும் நம் வசமில்லாமல் நடக்கும் நிகழ்வுகள். நேற்று என்ன செய்தீர்கள் என்ற கேள்விக்கு நாம் ஒரு ஐந்து அல்லது ஆறு செயல்களை பதிலாக கொடுப்போம். உண்மையில் இதயத்துடிப்பிலிருந்து, இரத்த ஒட்டம், மூச்சுவிடுவது, உணவை ஜீரணிப்பது என நம் உடம்பினுள் நம் கட்டுப்பாடில்லாமல் நடக்கும் எண்ணிலடங்கா செயல்களைத்தவிர இவ்வுடலினால் நாம் செய்யும் செயல்களும் எண்ணிலடங்கா. அவற்றுள் சிலவற்றை மட்டும் 'என் செயல்' என்கிறோம். உதாரணமாக நான் குளித்தேன் அல்லது நடந்தேன் என்று ஒரு செயலாக நாம் கூறுவது எத்தனையோ செல்களின் கூட்டு முயற்சியின் விளைவு, நான் செய்தேன் என்பது நமது அகங்காரம் நடந்த செயலை தன் செயலாக பாவித்துக்கொள்வதன் விளைவு.

மனிதனைத்தவிர மற்ற எந்த உயிரினமும் தான் எந்த செயலையும் செய்வதாக நினைத்து கொள்வதில்லை. ஒரு மாட்டு வண்டியில் பயணம் செய்து அருகில் உள்ள ஒரு கிராமத்திற்கு சென்று வந்தால் நமக்கு ஏற்பட்ட களைப்பை விட வண்டியை இழுத்த மாட்டுக்குத்தான் சிரமம் அதிகம். ஆனால் நம் மனதில் மட்டும் தான் ஏதோ ஒரு சாதனையை செய்தது போன்ற எண்ணம் இருக்கும்.

நம் வாழ்க்கையை சிறிது ஆராய்ந்தால் பல்வேறு சிறு சிறு எதிர்பாராத சம்பவங்களும், நம்மையறியாமல் நாம் செய்த செயல்களும், முன்பின் அறியாத மனிதர்களின் செயல்பாடுகளும் நாம் இப்பொழுது இருக்கும் நிலைக்கு காரணமாக இருப்பதை அறியலாம். இத்தகைய நிகழ்வுகளை நாம் அதிர்ஷ்டம் என்றோ தற்செயலாக நடந்த விபத்து என்றோ ஒதுக்கிவிட்டு நாம்தான் நம் வாழ்வை வாழ்ந்ததாக எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறோம். உண்மையில் நமது வாழ்வு பரமன் நிகழ்த்தும் ஒரு ஒலி-ஒளி காட்சி.

உலகம் ஒரு ஒலி-ஒளி காட்சி

குழந்தைகள் கடற்கரைக்கு சென்றால் அங்கு ஒரு மணல் வீடு கட்டி விளையாடுவார்கள். மிகவும் ஆசையுடனும் பிரயத்தனத்துடனும் கட்டபடும் மணல் வீட்டினால் தங்களுக்கு ஒரு பயனும் கிடையாது என்று நன்றாக தெரிந்தாலும் அவர்கள் தங்கள் திறமை மற்றும் நேரம் முழுவதையும் அதில் செலவிடுவார்கள். வீடு திரும்ப நேரமானவுடன் தாங்கள் ஆசையாக கட்டிய மணல் வீட்டை இடித்து விட்டு கிளம்புவார்கள். ஏன் இப்படி செய்கிறீர்கள் என்று கேட்டால் 'அது ஒரு விளையாட்டு' என்று பதில் கிடைக்கும். அதே போல பரமன் நான் பலவாக ஆவேனாக என்று விளையாட்டுக்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒலி-ஒளி காட்சியே இந்த பிரபஞ்சம். பரமனின் மாயா சக்தியான ஒளி வெளிப்படுவதனால் உலகம் இருப்பது போலவும் அந்த ஒளி ஒடுக்கப்படும் பொழுது உலகம் அழிவது போலவும் தோற்றம் ஏற்படுகிறது.

இந்த விளையாட்டில் நமது மனமும் உடலும் ஒரு சிறுபகுதி. 'எத்தனை கோடி இன்பம் தந்தாய்' என்று வியந்து இவ்வுலகில் நடக்கும் அனைத்தையும் அனுபவித்து மகிழ்வது மட்டுமே நமது வாழ்வின் ஒரே குறிக்கோள். ஆனால் நாம் நம் அறியாமையால் நம் வாழ்வுக்கு அனாவசியமாக பொறுப்பேற்றுக்கொண்டு அதில் வெற்றி-தோல்விகளை கற்பித்து துன்பபட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம். தேன் குடிக்க வந்த வண்டு அதில் சிக்கித்தவிப்பது போல நம்மை துயரப்படுத்த எவ்வித சக்தியுமில்லாத இவ்வுலகின் பிடியில் மாட்டித்தவித்துக்கொண்டிருக்கிறோம். இந்த உலகை பரமனின் ஒளி என்று தெரிந்து கொண்டால் புவிமேல் நிகழும் எல்லாம் இன்பமயமாக நமக்கு தெரியும்.

இராவணன் இல்லாத இராமாயணம் சுவைக்காது. அது போல வெற்றி-தோல்வி, லாபம்-நஷ்டம், புகழ்-இகழ் போன்ற இருமைகள் இல்லாவிட்டால் வாழ்வு சுவைக்காது. பரமனின் ஒலி-ஒளி காட்சியான இந்த வாழ்க்கையின் உண்மையற்ற தன்மையை உணராமல் வாழ்வில் நடக்கும் நிகழ்வுகளுக்கு அளவுக்கு அதிகமான உண்மைத்துவம் கொடுத்து அதில் பந்தபட்டு துன்பத்தில் உழன்று கொண்டிருப்பவர்கள் அறியாதவர்கள். இந்த பரம ரகசியத்தை அறிந்தவர்கள் வெற்றியில் துள்ளுவதில்லை, தோல்வியில் துவளுவதில்லை.

முடிவுரை :

கண்ணுக்குத்தெரியாத அளவுக்கு சிறியதான கிருமி போன்ற உயிரினங்களும் வாழ்வில் பல்வேறு சுகதுக்கங்களை அனுபவிக்கின்றன. ஆனால் அவற்றிக்கு 'நான் செய்கிறேன்' என்ற எண்ணம் இருப்பதில்லை. நமது அனைத்து துன்பங்களுக்கும் ஒரே காரணம் நம்முடைய 'நான்' அல்லது 'என்' என்ற எண்ணங்களுக்கு தவறான பொருளை நாம் கற்பித்துக்கொண்டிருப்பதுதான்.

நான் பரமன். என் மனமும் உடலும் ஒளிவடிவமான மாயையின் வெளிப்பாடு என்ற சரியான அறிவு ஏற்பட்டபின் தொடர்ந்து மாறுகின்ற உலகம் ஒரு கேளிக்கை மைதானமாகவும் (Amusement park) அதில் இருமைகளிடையே ஊசலாடிக்கொண்டிருக்கும் நம் வாழ்வு ஒரு உல்லாச பயணமாகவும் (Picnic) நம் ஞான கண்களுக்கு தெரிய ஆரம்பிக்கும். எப்படி வெகுவாக அச்சமூட்டக்கூடிய ஒரு ரோலர் கோஸ்டரில் (Roller coaster) பயணித்த அனுபவத்தை சுற்றுலாவின் சிறந்த அம்சமாக நாம் கொண்டாடுவோமோ அதே போல் வாழ்வில் நடக்கும் சோகமான நிகழ்வுகள் கூட சுவையான அனுபவங்களைத்தரும் என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

வெற்றி தோல்விகள் கலந்த இந்த பரமனின் ஒளி விளையாட்டு உண்மையில் குறையாத இன்பமும் கலையாத அமைதியும் கொண்டது என்ற கருத்தை வேதம் ஓளி பரமன் என்ற இந்த பாடத்தின் மூலம் விளக்கியது.


பயிற்சிக்காக :

1. ஒளி என்பது எதை குறிக்கும்?

2. நாம் ஒரு நாளில் செய்யும் செயல்களின் எண்ணிக்கை சுமாராக எவ்வளவு இருக்கும்?

3. வாழ்வில் தற்போதைய நம் நிலைக்கு யார் காரணம்?

4. பரமன் பலவாக தோற்றமளிப்பதற்கு காரணம் என்ன?

5. நம் வாழ்வின் குறிக்கோள் என்ன?

6. ஒளி பரமன் என்ற இந்த பாடத்தின் மூலம் வேதம் நமக்கு என்ன கருத்தை கூறுகிறது?


சுயசிந்தனைக்காக :

1. எண்ணங்களுக்கும் செயல்களுக்கும் உள்ள தொடர்பு என்ன?

2. வாழ்வில் நமக்கு ஏற்படும் விபத்துக்களுக்கும் தற்செயலாக நடக்கும் நல்ல காரியங்களுக்கும் என்ன காரணம்?

3. ஏன் வெற்றியில் துள்ளாமலும் தோல்வியில் துவளாமலும் இருக்க வேண்டும்.