Tuesday, April 6, 2010

பாடம் 047: மூலப்பொருள் இல்லாமல் உற்பத்தி (பிரம்ம சூத்திரம் 2.1.24-25)


எதனோடும் சம்பந்தபடாமல் எவ்வித மாற்றமும் அடையாமல் இரண்டாவது என்று ஒன்று இல்லாமல் தனித்திருக்கும் பரமனால் எவ்வித மூலப்பொருளுமில்லாமல் இவ்வுலகத்தை படைத்திருக்க முடியாது என்று நினைப்பவர்களின் எண்ணம் தவறு என்பதை இந்த பாடம் தெளிவுபடுத்துகிறது. மேலும் பரமன்தான் இவ்வுலகின் ஆதாரம் என்பதை மறுப்பவர்களுக்கு முக்தி கிடைக்காது என்பதும் இங்கு விளக்கப்படுகிறது.

சீனப்பெருஞ்சுவரும் பூமியும்.

உலக அதிசயங்களில் ஒன்றான சீனப்பெருஞ்சுவரின் பெருமைக்கு முக்கிய காரணம் அதை கட்டி முடிக்க செலவான பொருள், உழைப்பு, காலம் போன்றவை மிக அதிகம் என்பதாகும். ஆனால் இந்த பூமியின் அளவை ஒப்பிட்டால் அந்த சுவர் ஒரு கால்பந்தின் மேல் வரையப்பட்ட பென்சில் கோட்டுக்கு கூட சமமாகாது. இந்த பிரம்மாண்டமான பிரபஞ்சத்தை உருவாக்க வேண்டிய முயற்சி, பொருள், காலம் இவை மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்டவை.

பிரபஞ்சம் ஒரு மூலப்பொருளிலிருந்து வந்தது என்றால் அந்த மூலப்பொருள் எதிலிருந்து வந்தது? கொழியிலிருந்து முட்டையா அல்லது முட்டையிலிருந்து கோழியா என்ற முடிவில்லாத கேள்வித்தொடரை தவிர்க்க அறிவு பூர்வமாக நமக்கு கிடைக்கும் ஒரே பதில் எவ்வித மூலப்பொருளுமில்லாமல் இவ்வுலகம் உருவாக்கப்பட்டது என்ற வேதம் தரும் விளக்கம் தான்.

பாட்டி சொன்ன கதை

'ஒரு இராஜகுமாரன் பறக்கும் குதிரையில் வலம் வந்து கொண்டிருக்கும்பொழுது மின்னலென தோன்றி மறைந்த கடல்கன்னியை மோகித்து சமுத்திர அரக்கனோடு போர் புரிந்து..... ' என்பது போன்ற நம்பமுடியாத கற்பனை கதைகளை பாட்டி சொல்ல கேட்கும் சிறுவர்களுக்கு ஏற்படும் உணர்வுகள் உண்மையானவை. மறுநாள் மாலை கடற்கரைக்கு சென்று விளையாடும் நேரத்தில் ஆகாயத்தில் இராஜகுமாரனை அவர்கள் தேடினால் அதில் ஆச்சரியமில்லை.

பாட்டி சொன்ன கதை கற்பனையென்று புரிந்தால் கதை முழுவதையும் சுவாரசியமாக கேட்கலாம். கதையை உண்மையென்று நம்பினால் கடல் கன்னியை விழுங்கிய சமுத்திர அரக்கன் மீது கோபம் மற்றும் இராஜகுமாரனின் சோகம் போன்ற துன்ப உணர்வுகள் சிறுவர்களை வாட்டிவதைத்துவிடும். முக்கியமான கட்டத்தில் 'தொடரும்' என்று பாட்டி முடித்துவிட்டால் அவர்களால் நிம்மதியாக தூங்க முடியாது.

சமுத்திர அரக்கனும் கடல் கன்னியும் எவ்வித மூலப்பொருள்களுமில்லாமல் பாட்டியின் கற்பனையில் உதித்தவர்கள். அது போல பரமனின் கற்பனையில் எவ்வித மூலப்பொருளும் இல்லாமல் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட இவ்வுலகை உண்மையென்று நினைப்பவர்களின் நிலை கதை கேட்டு பயத்திலும் துக்கத்திலும் அழும் அச்சிறுவர்களின் நிலை போன்றது. இவ்வுலகம் கற்பனையல்ல, உண்மைதான் என்று நினைப்பவர்களால் தொடர்ந்து வாழ்க்கையின் இருமைகளிடையே ஊசலாடி தவிப்பதை தவிர்க்க முடியாது.
உலகம் மூலப்பொருளேதுமில்லாமல் பரமனால் கற்பனையாக உருவாக்கப்பட்டது என்ற ஞானத்தை பெறுவது மட்டுமே துன்பத்திலிருந்து முற்றாக விடுதலை பெறுவதற்கான ஒரே வழி.

கடவுள் செய்த பொம்மை

மனிதன் அறிவியலில் மிக முன்னேற்றம் அடைந்த பின் இனி படைக்க கடவுள் என்று ஒருவன் வேண்டியதில்லை என்று அறைகூவினான். போட்டியை ஏற்றுக்கொண்ட கடவுள் கொஞ்சம் மண்ணை எடுத்து அதிலிருந்து ஒரு சிறிய பொம்மையை செய்து இது போல உன்னால் செய்ய முடியுமா என்று கேட்டார். மனிதன் இது என்ன பிரமாதம் என்று மண்ணை எடுக்க குனிந்தான். உடனே கடவுள், "அது நான் செய்த மண். அதை தொடாதே" என்றார்.

இந்த உலகை உருவாக்கியது கடவுளென்றும் அதில் தாஜ்மஹால், சீனப்பெருஞ்சுவர் போன்ற உலக அதிசியங்களை உருவாக்கியது மனிதன் என்றும் நாம் நினைப்பது தவறு. மனிதன் செய்யும் அனைத்து செயல்களும் கடவுளின் செயல்களே. அவனன்றி ஓர் அணுவும் அசையாது. ஒவ்வொரு உயிரினத்தின் உள்ளிருந்து செயல்படுவது கடவுள் மட்டுமே.

கடவுள் என்பவர் மனிதனுக்கு அப்பாற்பட்டு இருக்கும் ஒருவரல்ல.

ஒருவேளை மிகச்சக்தி வாய்ந்த கடவுள் என்று ஒருவர் எங்கோ இருந்து கொண்டு உருவாக்கிய விளையாட்டு பொம்மைதான் இந்த பிரபஞ்சம் என்றால் நமது நிலை கிரேக்க மக்களின் கேளிக்கைக்காக ஒருவரை ஒருவர் அடித்துக்கொள்ளும் கிளேடியேட்டர்(gladiator)களைவிட மோசமானது. நாம் இன்பமாக இருக்க வேண்டும் என்று செய்யும் எந்த செயலுக்கும் அர்த்தமிருக்காது.

தான்தோன்றித்தனம்

அறிவியல் அறிஞர்கள் உயிரினங்களுடன் கூடிய இந்த உலகத்தை உருவாக்க அவசியமான உயர்வகை அணுத்தொகுப்புகள் (Heavy elements) நட்சத்திரங்கள் தோன்றி அழியும் போது உண்டாகும் அளவிடமுடியாத வெப்பத்தில் பல முறை சமைக்கப்பட்டவை என்கிறார்கள். அவர்களின் கணிப்புபடி இந்த பூமியை உருவாக்க பிக் பேங்க்(Big Bang)ல் தொடங்கி இன்று வரை உருவாக்கப்பட்ட பல கோடி நட்சத்திரங்களை உள்ளடக்கிய இந்த பிரம்மாண்டமான பிரபஞ்சம் முழுவதும் ஈடுபட்டுள்ளது. எனவே இந்த காரியம் தற்செயலாக நடைபெற்றிருக்க வாய்ப்பில்லை. அறிவுருவான பரமனே காரணமாயிருந்திருக்க வேண்டும்.

எவ்வித அறிவின் துணையின்றி இவ்வுலகம் தானாக தோன்றியது என்றால் எந்த நொடியிலும் இது ஒரு அழிவுக்கு வரலாம். அழிவுக்கு பின் இது போல உயிரினங்கள் வாழத்தகுந்த ஒரு பூமி மறுபடியும் உருவாகுமென்பது சாத்தியமேயில்லை.

எனவே அறிவுருவான பரமன்தான் எவ்வித மூலப்பொருள்களுமில்லாமல் இவ்வுலகை படைத்துள்ளான் என்ற வேதத்தின் கருத்தை ஏற்றால் மட்டுமே நாம் எவ்வித கவலையுமில்லாமல் நிம்மதியாக இப்படைப்பின் அழகை ரசிக்க முடியும்.

முடிவுரை :

பரமனிடம் எவ்வித மூலப்பொருள்களும் இல்லை என்ற காரணத்தால் அவன் இவ்வுலகின் தோற்றத்துக்கு காரணமாயிருக்க முடியாது என்றால் வேறு எந்த விதத்தில் இவ்வுலகம் தோன்றியிருந்தாலும் மனிதன் தடையில்லாத நிம்மதியுடனும் குறைவில்லா இன்பத்துடனும் வாழ முடியாது.

இங்கிலாந்து அரசியின் ஆட்சியால் இந்தியாவுக்கு நன்மை அதிகமா தீமை அதிகமா என்று அறிவியல் ரீதியாக ஆய்வு செய்து அதன் விளைவாக நாம் சுதந்திர போராட்டத்தில் ஈடுபடவில்லை. அரசாங்கம் என்பது மக்களுக்கு அந்நியமாய் இல்லாமல் மக்களுக்காக மக்களால் ஏற்படுத்தப்பட்ட ஒரு அமைப்பாக இருக்க வேண்டுமென்ற சரியான முடிவால் நாம் சுயாட்சி கோரி போராடினோம்.

அதுபோல எங்கோ பரலோகத்தில் அமர்ந்து கொண்டு நம்மை ஆட்டுவிக்கும் கடவுளின் அடிமையாக நாம் இருக்கிறோமென்று தவறாக நினைத்து கொண்டிருப்பவர்களுக்கு தொடர்ந்து பாவமன்னிப்பு கோரிக்கொண்டும் மன்னிப்பு கிடைக்காவிட்டால் கிடைக்கும் தண்டனை பற்றிய பயத்தில் உழன்று கொண்டும் வாழ்க்கையை ஒரு சுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதை தவிர வேறு வழியில்லை.

நான்தான் பரமன் என்று அறிந்து கொள்பவர்கள் மட்டுமே முக்தியடைகிறார்கள்.

பயிற்சிக்காக :

1. பரமன் மூலப்பொருளில்லாமல் எவ்வாறு இவ்வுலகை உற்பத்தி செய்தார்?

2. நாம் முக்தியடைவதற்கும் படைக்கும் விதத்துக்கும் என்ன தொடர்பு?

சுயசிந்தனைக்காக :

1. பரமனை ஆதாரமாக கொள்ளாமல் வேறு எவ்விதத்தில் உலகம் தோன்றியிருக்க கூடும்?

2. உலகை உற்பத்தி செய்ய தேவை படும் மூலப்பொருளின் அளவு எவ்வளவு?



Monday, April 5, 2010

பாடம் 046: சாத்தான் என்று யாருமில்லை (பிரம்ம சூத்திரம் 2.1.21-23)

அனைத்துக்கும் காரணம் பரமனென்றால் தீய சக்திகளின் தலைவனான சாத்தான் உருவாவதற்கும் பரமன்தான் காரணம் என்றாகிறது. மேலும் அனைத்து மனிதர்களும் பரமனின் வடிவமென்றால் அவர்களை துன்புறுத்தும் வகையில் படைப்பை அமைப்பது யுக்திக்கு பொறுத்தமாயில்லை. யாரும் தன்னைதானே துன்புறுத்திக்கொள்ள முனைவதில்லை. எனவே பாலும் தேனும் ஆறாக ஓடி எல்லோரும் எப்போதும் சுகித்திருக்கும் வண்ணம் இந்த உலகத்தை பரமன் படைத்திருக்க வேண்டும். அப்படியில்லாமல் கடவுளுக்கு ஏறக்குறைய நிகரான சக்தியுடன் கொலை, கொள்ளை, பசி, பட்டினி, வறுமை, போர் போன்ற சமூக கொடுமைகளால் மக்களை வாட்டும் சாத்தானை படைத்தது ஏன் என்ற கேள்விக்கு இந்த பாடம் பதில் தருகிறது.

படைப்பின் நோக்கம்

இரண்டற்றதான பரமன் நான் பலவாக ஆகுவேனாக என்ற சங்கல்பம் செய்த மாத்திரத்திலேயே இந்த உலகம் உருவானது. இறைவனின் லீலையாக தோன்றிய இந்த படைப்பின் ஒரே நோக்கம் எல்லோரும் இன்புற்று இருப்பது மட்டுமே.

மாறாமல் என்றும் இருக்கும் பரமன் தனது ஆனந்தமான இயல்பை அனுபவத்திற்குள் கொண்டுவர எண்ணியதன் விளைவுதான் இவ்வுலகம். அழகான தன் முகத்தை பார்த்து ரசிப்பதற்கு எப்படி ஒரு கண்ணாடி அவசியமோ அதுபோல ஆனந்தமயமான பரமனின் இன்பத்தை அனுபவிக்க படைப்பு அவசியம்.

ஆக ஆனந்தம் என்பது மட்டுமே இந்த படைப்பின் நோக்கம். பூலோகம் ஆனந்தத்தின் எல்லை, இந்த பூமிக்கு கண்ணீர் சொந்தமில்லை என்பதுதான் உண்மை.

இருமைக்கு காரணம்

எல்லோரும் இன்புற்றிருப்பதுதான் படைப்பின் நோக்கமென்றால் ஏன் இவ்வுலகில் நன்மை-தீமை, ஏழை-பணக்காரன், இளமை-முதுமை போன்ற பாகுபாடுகள் காணப்படுகின்றன?

ஒன்று பலவாக ஆகும்பொழுது அனைத்தும் ஒன்றாக இருந்தால் படைப்பிற்கு பொருளில்லாமல் போய்விடும். ஒரு வகுப்பறையில் இருக்கும் அனைத்து மாணவர்களின் முகமும் உருவமும் ஒரே மாதிரியும் அவர்களின் செயல்பாடு, அறிவுத்திறன் மற்றும் விருப்பு வெறுப்புகள் ஆகிய அனைத்தும் தொழிற்சாலையில் செய்யப்பட்ட ரோபோக்கள் போல ஒன்றிலிருந்து மற்றதற்கு எவ்வித வேற்றுமையும் இல்லாமலிருக்கும் ஒரு நிலையை கற்பனை செய்தால் இருமையின் அவசியம் நமக்கு புரியும்.

பறவைகள் பல விதம். ஒவ்வொன்றும் ஒருவிதம். நறுமணம் வீசும் மலர்களிலிருந்து துர்நாற்றமடிக்கும் மலர் வரை மலர்களின் வகைகளுக்கு ஒரு எல்லையே இல்லை. இது போல உலகம் முழுதும் பரவி உள்ள வெவ்வேறு வகையான உயிரினங்களும் அவைகளுக்குள் இருக்கும் எண்ணிலடங்கா வேறுபாடுகள் மட்டுமே இவ்வுலகை வாழ்த்தகுந்த இடமாக ஆக்கியுள்ளது.

இயற்கையில் தோன்றிய எல்லாமும் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று வேறுபடுவது என்பது படைப்பின் அடிபடைத்தேவை. தோற்றத்தில் மட்டுமில்லாமல் மறையும் நாள்வரை அனைத்தும் தொடர்ந்து வேறுபட்டுகொண்டே இருப்பதுதான் படைப்பின் ரகசியம்.
முதுமை என்று ஒன்று இல்லாவிட்டால் இளமை என்பதற்கு அர்த்தமில்லை. பள்ளம் என்ற ஒன்றுதான் மேடு என்பதற்கு பொருளளிக்கிறது. ஒன்று மற்றதன் எதிர்பதமில்லை. ஒன்று மற்றதின் ஆதாரம். இருளில்லாமல் ஒளியில்லை. ஏழையில்லாமல் பணக்காரன் இருக்க முடியாது.

எனவே இருமை என்பது படைப்பின் இலக்கணம். இருமையில்லாமல் படைப்புக்கு அர்த்தமேயில்லை. இராவணன் இல்லாமல் இராமாயணம் சுவைக்காது. வாழ்வின் இருமைகளை இடைவிடாமல் தொடர்ந்து அனுபவிப்பதுதான் முக்தி. இன்பத்தில் துள்ளாமலும் துன்பத்தில் துவளாமலும் வாழ்வின் இருமைகளை சமநோக்குடன் ஏற்றுக்கொள்வது மட்டுமே நிலையான அமைதியை பெறுவதற்கு ஒரே வழி.

சாத்தான் என்று யாருமில்லை

நல்ல குணங்கள் எதுவுமில்லாமல் முழுதும் கெட்டவன் என்று யாரும் இவ்வுலகில் கிடையாது. அதேபோல் முழுதும் நல்லவன் என்றும் யாருமில்லை. நீங்கள் நல்லவரா கெட்டவரா என்று நாயகனை பார்த்து கேட்கப்பட்ட கேள்விக்கு பதில் தெரியாமல் திகைத்தது அவர் மட்டுமல்ல.

புனிதரான ஏசுவை சிலுவையில் அறைந்து மற்றும் அஹிம்சைவாதியான காந்தியை துப்பாக்கியால் சுட்டுகொன்று நல்லவர்களுக்கும் தீயவர்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடு அவரவர் பார்வையை பொறுத்துள்ளது என்பதை சரித்திரம் நிரூபித்துள்ளது. தன்னலமற்ற நாட்டுபற்றுள்ள சுதந்திர போராட்ட வீரன் என்று ஒருசிலரால் கொண்டாடப்படும் வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன், சூரன் பகத்சிங்க், விடுதலைப்புலி பிரபாகரன் போன்றவர்கள் மற்றவர்களின் பார்வையில் கொல்லப் படவேண்டிய குற்றவாளிகளாக காணப்படுகிறார்கள்.

எனவே தீய சக்திகளின் அதிபதியாக சாத்தானை கூறுவது வெறும் கற்பனையே. நல்லவை தீயவை என்று படைப்பின் இயற்கையை கூறுபோடுவது முக்தியை தராது. ஆனந்தமாக இருப்பதற்கு வாழ்வில் இருமைகள் அவசியம் என்பதை புரிந்து கொள்வது மட்டுமே நமது பிரச்சனைகளுக்கு ஒரே தீர்வு.

முடிவுரை :

உலகில் நடக்கும் நல்லவற்றுக்கெல்லாம் கடவுள் காரணமென்றும் தீவைகளுக்கு சாத்தான் காரணமென்றும் நினைப்பது அறியாமை. இது உண்மையென்றால் கடவுளுக்கு நிகரான சாத்தானுடன் நடக்கும் போரில் எப்பொழுதும் கடவுள்தான் வெற்றி பெறுவார் என்று சொல்லமுடியாது. என்றாவது ஒரு நாள் கடவுள் சாத்தானிடம் தோற்றுபோய் உலகத்தை நரகமாக்க அவர் ஒத்துக்கொள்ளும் நிலை வரலாம். எனவே நாம் நிம்மதியான வாழ்வுக்காக நேர்மையாக உழைப்பது வீண். கொலை, கொள்ளை பொன்ற செயல்களில் ஈடுபட்டு சாத்தானின் பக்கம் சாய்ந்து விடுவதே சிறந்தது என்று பலர் முடிவுகட்டிவிடலாம்.

உண்மை என்னவெனில் நன்மை-தீமை என்ற இரண்டும் ஒரே கோலின் இரு முனைகள். ஒன்றில்லாமல் மற்றது இருக்க முடியாது. காலசக்கரத்தின் சுழற்சியில் வெவ்வேறு மனிதர்களை நாம் சந்திப்பதும் பல்வேறு நிகழ்வுகளை நேர்கொள்வதும் தொடர்ந்து நடக்கும் பொழுது அவற்றில் சிலவற்றை நல்லவை என்றும் சிலவற்றை தீயவை என்றும் வகைபடுத்துவது அறிவீனம். எல்லாம் நன்மைக்கே. எது நடந்ததோ அது நல்லதாகவே நடந்தது. எது நடக்கவிருக்கிறதோ அது நல்லதாகவே நடக்கும். இதுதான் உண்மை.

வேட்டையாடும் பொழுது மன்னனுக்கு அடிபட்டு அவன் சிறுவிரல் தூண்டிக்க பட்டபொது அருகில் இருந்த அமைச்சர், "இது நன்மைக்கே" என்றதால் கோபமடைந்த மன்னன் அவரை சிறையிலடைத்தான். அடுத்த நாள் காட்டுவாசிகளிடம் தனியாக அகப்பட்டு கொண்ட மன்னனை அவர்கள் காளிக்கு பலிகொடுக்க முயன்றபோது அவன் சிறுவிரல் இல்லாமல் ஊனமுற்றவன் என்ற காரணத்தால் விடுதலை பெற்றான். "இது நன்மைக்கே" என்ற அமைச்சரின் வாக்கை நினைவு கூர்ந்த மன்னன் அவரை விடுதலை செய்து நீங்கள் சிறையிலிருந்தது எப்படி நன்மையாகும் என்று கேட்டான். அதற்கு அமைச்சர், "நீங்கள் என்னை சிறையலடைத்திருக்காவிட்டால் காட்டில் உங்களை நான் தனியாக விட்டிருக்க மாட்டேன். உங்களுக்கு பதில் காட்டுவாசிகள் என்னை பலி கொடுத்திருப்பார்கள்" என்றார்.

நம் வாழ்வில் நடக்கும் எந்த நிகழ்ச்சிகளையும் நல்லவை-கெட்டவை என்று தரம் பிரித்து கெட்டவற்றை ஒழித்துவிடும் முயற்சியில் ஈடுபட்டால் அது எப்பொழுதும் தோல்வியிலேயே முடியும். நம் வாழ்நாள் முழுவதும் இன்பம் எங்கே இன்பம் எங்கே என்று தேடி, அது எங்கிருந்த போதும் அதை நாடி ஓடும் தொடர் ஓட்டமாகவே இருக்கும். உலகம் முழுதும் பரமனின் வெளிப்பாடு என்றும் அதில் சாத்தான் என்று யாருமில்லை என்றும் உணர்ந்து கொண்டால் மட்டுமே நாம் நிம்மதியாகவும் ஆனந்தமாகவும் என்றும் இருக்க முடியும்.


பயிற்சிக்காக :

1. படைப்பின் நோக்கம் என்ன?

2. பரமன் ஆனந்தமயமானவனாக இருக்கும் பொழுது உலகத்தை படைக்க என்ன அவசியம்?

3. ஹிட்லர், சதாம் ஹுஸேன் போன்றவர்கள் நல்லவர்களா?

4. இருமைக்கு காரணம் என்ன?

சுயசிந்தனைக்காக :

1. எல்லாம் கடவுள் செயல் என்றால் நாம் கொலை செய்யலாமா?

2. உலகில் பலர் துன்பபடுவதன் காரணம் என்ன?

3. வறுமை மற்றும் போர் போன்ற கொடுமைகள் உலகில் இருக்கும் வரை நம்மால் எப்படி இன்பமாக இருக்க முடியும்? 

Friday, April 2, 2010

பாடம் 045: உலகம் வேறல்ல (பிரம்ம சூத்திரம் 2.1.14-20)

நான் இந்த உலகில் இருக்கிறேன் என்பதைவிட என்னில் இந்த உலகம் உள்ளிட்ட பிரபஞ்சம் அடங்கியுள்ளது என்பதுதான் சரி என்பதை வேதம் விளக்கிய பின் இந்த பாடத்தில் இதற்கு முரணான கருத்துக்களை நிராகரிக்கிறது. நான் இந்த உலகத்திலிருந்து வேறுபட்டவன் என்ற தவறான எண்ணம்தான் நமது துன்பங்களுக்கு அடிப்படை காரணம். எனவே நமக்கும் உலகத்துக்கும் உள்ள உண்மையான உறவை அறிந்து கொள்வதன் மூலம் துன்பங்களிலிருந்து முற்றிலும் விடுதலை பெற்று என்றும் இன்பமாக வாழலாம்.

உலகமும் பரமனும்

தங்கத்திலிருந்து செய்யப்பட்ட ஆபரணம் எப்படி தங்கத்திலிருந்து வேறுபட்டதல்லவோ அது போல பரமனிடமிருந்து தோன்றிய இவ்வுலகம் பரமனிடமிருந்து வேறுபட்டதல்ல. பரமன்தான் உலகம். உலகம்தான் பரமன்.

உலகம் அழிந்தாலும் பரமன் அழியாதவன். நகைகளை அழித்தாலும் தங்கம் அழிவதில்லை. தங்கத்திலிருந்து மறுபடியும் நகைகள் உருவாக்கலாம். இந்த பிரபஞ்சம் தோன்றி சில காலம் இருந்து பின் மறைந்து பிறகு மீண்டும் தோன்றுவது என்ற நியதிக்கு உட்பட்டது. எனவே 'அழிவது' என்பதற்கு பதில் 'மறைவது' என்று சொல்வதுதான் சரி. உலகம் தோன்றி மறையும் இயல்புடையது. பரமன் மாறாதவன்.

ஈமச்சடங்கு பத்திரிக்கைகளிலும் கல்லறைகளிலும் 'தோற்றம்:', 'மறைவு:' என்று குறிப்பிடுவது பரமன் அழியாதவன் என்ற தத்துவத்தை அடிப்படையாக கொண்டதுதான். "நான் நிரந்தரமானவன் அழிவதில்லை, எந்த நிலையிலும் எனக்கு மரணமில்லை” என்ற பாட்டு கண்ணதாசனுக்கு மட்டுமல்ல, அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் பொருந்தும்.

இந்த பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்து ஜடப்பொருள்களும் தொடர்ந்து மாறுபவை. தோற்றம்-மறைவு என்ற நியதிக்கு உட்பட்டவை. அனைத்து உயிரினங்களின் ஜடமான உடலை உயிர்ப்பிக்கும் உணர்வுமயமான பரமன் ஒருவனே ஆனந்தமயமாக அழியாமல் என்றும் இருப்பவன். பிரளயத்திற்கு பிறகு பிரபஞ்சம் இல்லாமல் போய்விடுவதில்லை. அது ஒடுங்கிய நிலையில் பரமனிடம் தொடர்ந்து இருக்கிறது.

நாம் தூங்கியபின் விழிப்பதுபோல மறுபடியும் இவ்வுலகம் பரமனிடமிருந்து வெளிப்படும்.

2012ல் உலகம் அழியுமா?

நான் என்பதற்கு இந்த உடலும் மனமும் என்று பொருள்கொள்ளும்வரை இது போன்ற பயங்கள் நம்மை தொடர்ந்து நம்மை ஆட்டுவிக்கும். மரணம் என்பது எல்லாருக்கும் எப்படி தவிர்க்க முடியாத ஒன்றோ அது போல இந்த உலகமும் என்றாவது ஒரு நாள் அழிவது உறுதி. எந்தகணமும் நாம் மரணமடைவது சாத்தியமென்றாலும் ஏதோ நாம் மட்டும் இந்த விதிக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் என்ற முட்டாள்தனமான கற்பனையில் நம்மில் பலர் மரணத்தை பற்றி எண்ணுவதையே முழுவதும் தவிர்த்து வருகிறோம். உனக்கு புற்று நோய், உன் காலம் குறிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று மருத்துவர் கூறிவிடுவாரோ என்ற பயத்தில் மருத்துவ பரிசோதனைக்கு கூட பெரும்பாலோர் செல்வதில்லை.

உலகம் அழிவதாயிருந்தாலும் நான் மரணமடைவதாயிருந்தாலும் அதை பற்றிய செய்தி எதுவும் எனக்கு தெரிய வேண்டாம். நான் நிம்மதியாக இருக்க விழைகிறேன் என்பதுதான் எல்லோரின் விருப்பமும். ஆனால் நம்மை இப்படி அஞ்ஞானிகளாக இருந்துவிட இவ்விஞ்ஞான உலகம் அனுமதிப்பதில்லை.

இன்டர்நெட்டில் அமர்ந்தால் மாயன் நாட்காட்டிபடி உலகம் 2012ல் அழியும் என்ற செய்தி நம் விருப்பமில்லாமலேயே நமக்குள் நுழைகிறது. எனவே இந்த உலகம் வேறல்ல என்ற சரியான ஞானத்தை பெற்றாலன்றி நம்மால் நிம்மதியாக வாழ முடியாது.

உலகமும் மனிதனும்

பிரபஞ்சத்தின் வயதையோ, அளவையோ அல்லது சக்தியையோ ஒப்பிட்டால் மனிதன் அற்பமானவன். எவ்வளவுதான் அறிவியலில் முன்னேற்றம் கண்டாலும் மனிதனால் பிரபஞ்சத்தின் இயக்கத்தை முழுதும் அறிந்து கொள்ள முடியாது. அப்படியிருக்க இயற்கையை கட்டுப்படுத்தி தங்கள் விருப்பபடி நடத்துவது என்பது நடக்க முடியாத காரியம். எனவே இந்த பிரபஞ்சம் முழுதும் என்னில் அடக்கம் என்ற அறிவு மட்டுமே நமக்கு நிம்மதியை தரும்.

உலகம் அழிந்து விட்டால் மறுபடியும் உயிரினங்கள் தோன்றுமா மற்றும் இவ்வளவு அறிவுடன் கூடிய மனித குலம் தோன்ற எவ்வளவு காலமாகும் என்ற எண்ணங்கள் அர்த்தமற்றவை. ஏனெனில் நாம் எதுவும் செய்யாமலேயே பிரபஞ்சம் உருவாகி அதில் இந்த பூமி உருவாகி அதில் மனிதன் தோன்றியுள்ளான். எனவே இவை அனைத்தும் அழிந்தால் கூட மீண்டும் உருவாவது என்பது சாத்தியமே.

இந்த உலகம் தற்செயலாக உருவானது , பரிணாம வளர்ச்சியின் விளைவாக மனிதன் தோன்றினான் என்பது போன்ற தவறான கருத்துக்களை உண்மையென நம்பிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு உலகம் அழிந்து விட்டால் என்ன ஆகும் என்ற பயத்திலிருந்து விமோசனம் கிடைக்கவே கிடைக்காது.

உண்மையும் பொய்யும்

தங்கத்துக்கும் ஆபரணத்துக்கும் உள்ள வேற்றுமை வெறும் பெயரிலும் உருவத்திலும் மட்டுமே. பல்வேறு பெயர்களும் உருவங்களின் தொகுப்பே உலகம். தங்க நகைகள் உள்ள ஒரு பெட்டியை திறந்து காட்டி இதில் என்ன இருக்கிறது என்று கேட்டால் தங்கம் என்று பதில் சொல்லாமல் வளையல், அட்டிகை, மோதிரம் என்ற பெயர்களை அவற்றின் உருவத்தை பார்த்து சொல்லுவோம். இன்று வளையலாக இருப்பது நாளை தோடாக மாறலாம். மாறாமல் இருக்கும் தங்கத்தை விட மாறும் உருவங்களே நமது கவனத்தை கவருகின்றன.

உருவங்களும் பெயர்களும் நிலையாக இருப்பதில்லை. எனவே அவை பொய். உருவங்களுக்கும் பெயர்களுக்கும் ஆதாரமாக இருக்கும் தங்கம் என்ற நிலையான பொருள் மட்டுமே உண்மை. அது போல உலகம் பொய். உலகத்துக்கு ஆதாரமாயிருக்கும் பரமன் மட்டுமே மெய்.

அவ்வாறில்லாமல் உலகமும் உண்மையாக இருந்தால் சுனாமி, ஓஸோன் மண்டலத்தில் தேய்வு, புவிசூடாதல், சுற்றுசூழல் மாசு போன்ற தவிர்க்கப்படமுடியாத நிகழ்வுகள் நம்மை தொடர்ந்து பயமுறுத்திக்கொண்டே இருக்கும்.

உலகமும் உடலும்

உலகம் என்பது எனது மனம் மற்றும் உடலை உள்ளடக்கியது. உலகம் தொடர்ந்து மாறி மறைவது என்ற நிகழ்வின் ஒரு சிறு பகுதிதான் நமது உடலில் ஏற்படும் மாற்றங்கள். இதை புரிந்து கொண்டால் முதுமை என்ற இயற்கையான மாற்றத்தை மனநிம்மதியுடன் ஏற்றுக்கொள்வோம். நான் அழகாகவும் இளமையின் ஆற்றலுடனும் எப்பொழுதும் இருக்க வேண்டும் என்று நாம் செய்யும் எந்த முயற்சியும் நிச்சயம் தோல்வியில்தான் முடியும்.

உடலையும் மனதையும் ஆரோக்கியமாக வைத்துக்கொள்வது என்ற நோக்கில் செய்யப்படும் செயல்களில் தவறு இல்லை. உலகுடன் உறவாட நமக்கு இருக்கும் சாதனம்தான் நம் உடலும் மனமும். அவற்றை நமது வாகனத்தை போல் பராமரித்து பாதுகாக்க வேண்டும். ஆனால் உலகம் நமக்கு குறையாத இன்பத்தையும், நிலையான நிம்மதியையும் நிரந்தர பாதுகாப்பையும் தரும் என்று எதிர்பார்த்தால் நிச்சயம் ஏமாற்றத்திற்குள்ளாவோம்.



முடிவுரை :

கொடிக்கம்பத்தில் கொடியிருக்கிறதா இல்லையா என்ற கேள்விக்கு கொடி பறக்கும்பொழுது சரியான பதில் கொடுத்துவிடலாம். அப்படியில்லாமல் அந்த கொடி சுருட்டப்பட்டு ஒரு துணிப்பந்தாக இருக்கும்பொழுது என்ன பதில் சொல்வது? அது போல இந்த உலகம் நமது உணர்வுக்கு புலப்படும்பொழுது இருக்கிறது என்று தீர்மானமாக சொல்லலாம். ஆனால் பிரளயத்துக்கு பிறகு இந்த பிரபஞ்சம் துணிப்பந்தாக சுருட்டிவைக்கப்பட்ட கொடிபோல தொடர்ந்து இருப்பதால் இல்லை என்று சொல்ல முடியாது.

கொடி பறக்கும்பொழுது அதற்கு ஒரு உருவமும் பெயரும் கிடைக்கிறது. இது இந்திய நாட்டின் தேசியக்கொடி என்பது துணிபந்தாய் இருக்கும்பொழுது தெரியாது. அது போல பரமனின் மாயாசக்தியாக ஒடுங்கியிருக்கும்பொழுது பிரபஞ்சத்திற்கு வடிவமோ பெயரோ கிடையாது. கொடியேற்றத்திற்கு பிறகு அனைவருக்கும் தெளிவாக கொடி தெரிவது போல் படைப்பிற்குபின் உலகம் இருப்பதை நம்மால் உணர முடிகிறது.

கொடி என்ற பெயருடைய துணி நூலினாலானது. பிரபஞ்சம் என்ற பெயருடைய மாயாசக்தி பரமனை ஆதாரமாக கொண்டது. துணியில் சித்திரக்கப்பட்ட வர்ணங்களும் வடிவங்களும் ஒன்று சேர்ந்து கொடியாக காட்சியளிக்கிறது. அது போல அனைத்து ஜடப்பொருள்களும் உயிரினங்களும் சேர்ந்த கலவைதான் பிரபஞ்சமாக காட்சியளிக்கிறது.

இந்த உண்மையை அறியாமல் நான் இந்த உலகத்தை விட்டு வேறான சுதந்திரமான மனிதன் என்று யாரெல்லாம் அறியாமையுடன் இருக்கிறார்களோ அவர்களுக்கு முதுமை, மரணம், பிரளயம் ஆகியவற்றை பற்றிய பயம் எப்பொழுதும் ஆழ்மனதில் இருந்து கொண்டிருக்கும். எதிர்பாராத நடுக்கம் எப்படி சொகுசு கப்பலில் பயணம் செய்பவர்களின் கேளிக்கையாட்டங்களை நிறுத்தி விடுமோ அது போல எந்த ஒரு அதிர்ச்சியான செய்தியும் இம்மாதிரி மக்களின் வாழ்வையே திசைதிருப்பிவிடும்.

எனவே நான் இவ்வுலகிலிருந்து வேறுபட்டவன் என்ற அறியாமையை நீக்கி உலகம் வேறல்ல என்பதை புரிந்து கொண்டால் மட்டுமே முக்தியடைய முடியும்.

பயிற்சிக்காக :

1. உலகத்துக்கும் பரமனுக்கும் உள்ள உறவு என்ன?

2. மனிதனுக்கும் உலகத்துக்கும் என்ன உறவு?

3. உண்மை-பொய் என்று இந்த பாடத்தில் விளக்கப்பட்ட கருத்து என்ன?

சுயசிந்தனைக்காக :

1. உலகை விட்டு மனிதன் வேறு கிரகங்களுக்கோ அல்லது சூரிய மண்டலத்தை விட்டு வெளியேயோ சென்று விட்டால் அவன் உலகத்திலிருந்து வேறுபட்டவன் என்பது உண்மையாகாதா?

2. உலகின் பிரிக்கமுடியாத ஒரு அங்கம்தான் மனிதன் என்றால் சுயமுயற்சிக்கும் தனிமனித சுதந்திரம் என்பதற்கும் என்ன விளக்கம் கூற முடியும்?


Thursday, April 1, 2010

பாடம் 044: இருமை முக்தியை தராது (பிரம்ம சூத்திரம் 2.1.13)


இந்த உலகில் உள்ள எந்த பொருளும் எனக்கு அன்னியமானவை அல்ல. பார்க்கப்படும் அனைத்து பொருள்களும் பார்க்கும் என் மீது ஏற்றி வைக்கப்பட்டுள்ள தோற்றங்கள். உண்மையில் இருப்பது பரமனாகிய நான் மட்டும்தான். வேதத்தில் கூறப்பட்ட இந்த கருத்துக்கள் உண்மையாக இல்லாமால் நான் வேறு நான் அனுபவிக்கும் பொருள்கள் வேறு என்பதுதான் உண்மையென்றால் நமக்கு முக்தி கிடைக்கவே கிடைக்காது என்பதை இந்த பாடம் விளக்குகிறது.

இன்பமாயிருக்க எனக்கு அது வேண்டும்

பொம்மை வேண்டும் என்று அடம் பிடித்து அது கையில் கிடைத்ததும் மனதில் சந்தோஷம் ஏற்பட்டது என்பது உண்மை. ஆனால் பொம்மை கையிலிருக்கும்போதே அந்த சந்தோஷம் கொஞ்ச கொஞ்சமாய் குறைந்து கடைசியில் காணாமல் போய்விட்டது. சின்ன வயதில் இன்பமாயிருக்க எனக்கு இது வேண்டும் அது வேண்டுமென்று தொடர்ந்து எதையாவது தேடி அலைந்து கொண்டிருப்பதில் தவறில்லை. ஆனால் அதே தவறை நம்மில் பல பேர் தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருக்கிறோம்.

நான் வேறு நான் பார்க்கும் பொருள்கள் வேறு என்பது உண்மையாயிருந்தால் நாம் இன்பமாயிருக்க பொருள்களை எப்பொழுதும் தொடர்ந்து தேடிக்கொண்டே இருப்போம்.

மன்னரும் மந்திரியும்

நிறைய பணம் செலவு செய்து தேர்தலில் வென்று மந்திரியான பின் மனம் பொதுநலத்திற்கும் சுயநலத்திற்குமிடையே தொடர்ந்து ஊசலாடுவதில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை. ஏனெனில் ஐந்து வருடத்திற்கு பின் மந்திரிப்பதவி தொடரும் என்று எவ்வித உத்தரவாதமும் கிடையாது. எனவே ஆற்றில் ஓடும் மீன் தண்ணீர் குடிப்பதுபோல பொதுவாழ்வில் செயல்படும் அரசியல்வாதிகள் தனி வாழ்வை வளப்படுத்திக்கொள்ள மக்களின் பணத்தை தொடர்ந்து கையாடுவார்கள்.

அவர்களுக்கும் இவ்வளவு பொருள் இருந்தால் போதும் என்று தோன்றாது. ஏனெனில் பொருள்களுக்கு ஒரு எல்லையிருப்பதில்லை. எவ்வளவு பொருள் இருந்தாலும் நிறைவு என்பது யாருக்கும் ஏற்படாது.

ஆனால் ஒரு நாட்டின் மன்னரின் நிலை வேறு. நாட்டில் உள்ள அனைவரது சொத்துக்களுக்கும் அவருடையவைதான். பொதுநலத்திற்கும் சுயநலத்துக்கும் மன்னரை பொறுத்தவரை எவ்வித பாகுபாடும் இல்லை. நாட்டில் உள்ள எந்த பொருளும் அவருக்கு அந்நியமானவை அல்ல. எனவே எனக்கு அது வேண்டும் இது வேண்டும் என்று அலைபாயும் அவசியம் அவருக்கில்லை.

அது போல உலகில் உள்ள அனைத்து பொருள்களும் என்னுடைவைதான் என்ற அறிவு நமக்கு ஏற்பட்டால் நாமும் பொருள்களை நாடி அலைய மாட்டோம்.

போதுமென்ற மனமே பொன் செய்யும் மருந்து

மனிதமனம் எப்பொழுதும் முழுமையை தேடியலைந்து கொண்டிருக்கும். எவ்வளவு இருந்தாலும் இன்னும் வேண்டுமென்ற உணர்வு நம்மை விட்டு விலகாது. எவ்வளவு பொருள்களை உள்ளே போட்டாலும் ஓட்டை பானையை நிரப்ப முடியாது. அது போல செயல்களை செய்து பொருளை ஈட்டி மனதின் தேவைகளை நிறைவேற்றிவிடலாம் என்பது முடியாத காரியம்.

வயிற்றுப்பசியை உணவு பற்றிய அறிவால் நீக்கமுடியாது. அதே போல் மனதின் அறிவுப்பசியை உலகத்து பொருள்களால் தீர்க்க முடியாது. அடுத்த இலையில் சாப்பிடுபவருக்கு மட்டும் தோசை பெரியதாகவும் முறுகலாகவும் இருக்கிறது. எனக்கு அது போல கிடைக்கவில்லையே என்ற மனதின் ஏக்கத்தை பொருள்களால் தீர்க்கவே முடியாது. மனதை நிறைக்க அறிவினால் மட்டுமே முடியும்.

என் தேவைகளைவிட என்னிடமிருப்பவை அதிகமானவை என்று எவனுக்கு தெரிந்திருக்கிறதோ அவன்தான் உண்மையில் பணக்காரன். நம் உடலும் மனமுமே நமக்கு இருக்கும் மிகப்பெரிய சொத்துக்கள். இது அறிந்து கொள்ள வேண்டியது. அடைய வேண்டியவையல்ல.

முடிவுரை :

நானும் உலகத்திலுள்ள அனைத்து பொருள்களும் ஒன்று என்ற ஞானம் மட்டுமே நம் அறிவுப்பசியை தீர்த்து நான் இன்பமாக இருக்க எனக்கு எந்த பொருள்களும் தேவையில்லை என்ற உண்மையை நமக்கு உணர்த்தி நம்மை முக்தி அடைய செய்யும்.

இந்த ஒற்றுமையை புரிந்து கொள்ளாமல் நான் வேறு பொருள்கள் வேறு என்ற இருமை அல்லது பன்மையை உண்மையென நினைத்துகொண்டிருந்தால் நாம் இடைவிடாமல் பொருள்களை தனதாக்கி கொண்டு, அவற்றை காப்பாற்றுவதிலும் பெருக்கிக் கொள்வதிலும் நமது நேரத்தை செலவுசெய்து கொண்டிருப்போம்.

பொருள் வேண்டும் என்று நினைப்பது மனது. பொருளை அடைந்த பின்னும் திருப்தியடையாதது மனது. இதில் பொருள்களின் மேல் எந்த குற்றமும் இல்லை. சரியான அறிவை கொடுத்து மனதை நாம் திருப்திபடுத்த வேண்டும். பொருள்களின் மீதுள்ள கவனத்தை மனதின் மேல் செலுத்தினால் மட்டுமே நம்மால் முக்தியடைய முடியும்.

பயிற்சிக்காக :

1. பொருள்களுக்கும் நமக்கும் உள்ள உறவை பற்றி வேதம் கூறும் கருத்துக்கள் என்னென்ன?

2. மன்னருக்கும் மந்திரிக்கும் உள்ள வேறுபாட்டின் மூலம் நாம் அறிந்து கொள்ளும் கருத்து என்ன?

3. மனதின் தேவைகளை ஏன் உலகப்பொருள்கள் தீர்க்க முடியாது?

சுயசிந்தனைக்காக :

1. போதுமென்ற மனது வேண்டும் என்பதை பிரபலப்படுத்துவது சோம்பேறித்தனத்தை ஊக்குவிப்பதாகாதா ?